
Ik vind het belangrijk dat een politicus dicht bij de mensen staat, weet wat er leeft bij mensen en de flexibiliteit heeft om daar snel op te anticiperen. Je kunt het nooit iedereen naar de zin maken maar ook het deel van de inwoners die het niet met je eens is moet het gevoel krijgen gehoord te worden.
Inwoners horen serieus genomen te worden, daar valt of staat mijns inziens alles mee. Als je week in, week uit, maand in, maand uit maar hetzelfde verhaaltje blijft vertellen en daarmee volledig voorbijgaat aan de wensen van de burgers sla je volgens mij de plank volledig mis. “Kop in het zand en doorgaan” mentaliteit. Dat is volgens mij ook de reden dat steeds meer mensen afhaken als het gaat om politiek, omdat er nooit geluisterd wordt.
Ik las vandaag een stuk over de nieuwe prestatieafspraken op het gebied van nieuwbouw, doorstroming, maatwerk en wijkaanpak. Allemaal afspraken om betaalbare, duurzame en passende huisvesting te kunnen bieden aan inwoners van Maassluis.
Eengezinswoningen komen vrij doordat maatwerk geboden wordt aan de bewoners, vaak ouderen, zodat zij kunnen verhuizen naar een gelijkvloerse woning. Zo wordt de woningvoorraad beter en passender benut. Het gevolg is echter dat veel woningen door de wooncoach van Maasdelta vrij worden weggegeven zonder dat deze woningen ooit Woonnet Rijnmond halen en inwoners die al jaren ingeschreven staan er dus ook nooit op kunnen reageren. Hoe eerlijk is dat? De eengezinswoningen die vrijkomen, halen ook lang niet allemaal Woonnet en als ik alleen al in de Vertowijk kijk komen er voornamelijk grote gezinnen uit Rotterdam en Den Haag voor terug. In een paar jaar tijd heb ik de Vertowijk achteruit zien hollen.
Dat komt dan misschien wel door het beter en passender benutten van de woningvoorraad, waardoor mensen die in de knel zitten sneller een woning kunnen krijgen, er is oog voor kwetsbare mensen met problemen.
Toch lees ik dat er in die prestatieafspraken door de gemeente Maassluis ook belang gehecht wordt aan de sociale cohesie: “Bewoners worden actief betrokken en gestimuleerd om naar elkaar om te zien, de Maassluise wijkaanpak”. Ik heb het een paar keer teruggelezen want, eerlijk, meen je dit nou serieus? Dat is toch echt om te lachen?
Ik beperk me in deze tot de Vertowijk maar ik krijg ook signalen vanuit andere wijken dat daar precies hetzelfde speelt.
Als bewonersorganisatie hebben we jaren geïnvesteerd in het betrekken van de bewoners bij bijvoorbeeld de activiteiten die we organiseerden. Het lukte gewoon niet om bewoners betrokken te krijgen, uiteraard de uitzondering daargelaten. Als we bij Maasdelta aanklopten om de problemen te bespreken werd er bijna altijd met de vinger naar een andere partij gewezen want Maasdelta is slechts de verhuurder.
Uiteindelijk was dit alles de oorzaak van het opheffen van de bewonerscommissie Verto 1!
Bewoners laten zich niet meer actief betrekken en stimuleren om naar elkaar om te zien is al helemaal een brug te ver! Mensen zijn te druk, hebben geen interesse en dit past ook wel in het huidige tijdsbeeld, het is ieder voor zich. En ja, daar vind ik iets van, ik vind het verschrikkelijk dat er geen oog meer is voor elkaar en dat het kan gebeuren dat mensen alleen zijn en soms dagen niemand meer zien maar dit is wel de realiteit.
Net als dat het realiteit is dat als je bewust, constant, woningen toekent aan mensen van buiten Maassluis de cohesie alleen maar harder achteruit holt. Net als dat het de realiteit is dat mensen met een andere achtergrond over het algemeen met elkaar optrekken en feesten e.d. met elkaar vieren.
Als je niet kunt komen tot een evenwichtige samenstelling van wijken voelt niemand zich meer verantwoordelijk voor elkaar, kennen mensen elkaar nog nauwelijks en is er geen sprake meer van sociale cohesie. Dat is geen hogere wiskunde dat is een simpele optelsom, één + één = twee, dat kan iedereen bedenken dus ook de meest doorgewinterde politicus. Als mensen zich later dit college herinneren dan zal het voornamelijk een herinnering zijn aan mensen die meer bezig waren met zichzelf dan te luisteren naar de bewoners.
tot slot:
[6-12 09:14] Trudie Kilic- Pasterkamp: Goedemorgen lezers, toevallig was er 2 dagen geleden een uitzending van Zembla over de kloof tussen politiek en werkelijkheid.
Columnisten schrijven eigen visie op persoonlijke titel.
- De aard van de journalistieke vorm van columns is dat deze informatief, leerzaam. onderhoudend maar ook kritisch, humoristisch (parodie, ironisch, sarcastisch, satirisch) en prikkelend kunnen zijn binnen een maatschappelijke context.
- Waar de columnist dat zelf nodig acht, kunnen links in de tekst staan die naar achtergrondinformatie doorverwijzen
- Wat voor de één een leuke of rake column is, is voor een ander onzin, een belediging of niet acceptabel. Youp van ’t Hek die met alles en iedereen de vloer aanveegt in zijn columns in het NRC wordt niet door iedereen gewaardeerd. Hetzelfde geldt voor Theo Holman in Het Parool en diverse andere columnisten.
- Aan columnisten wordt door de Nederlandse rechter een grote mate van vrijheid toegekend in hun columns. Deze vrijheid kan zich ook uitstrekken tot teksten die, als ze buiten een column geschreven zouden zijn, als kwetsend of beledigend gekenmerkt worden.
voorliggende column is tot nu toe gelezen door: 350 lezers Abonneer je om de nieuwste berichten naar je e-mail te laten verzenden.

Ontdek meer van MAASSLUIS.NU

2 Reacties
Wat hebben deze 40 steden hieronder in het kader van onze “democratie” gemeen?
Hint: 18 maart 2026.
Achtkarspelen
Sudwest Fryslân
Oldambt
Pekela
Westerwolde
Groningen
Stadskanaal
Enschede
Hengelo
Almelo
Twenterand
Kampen
Montferland
Almere
Lelystad
Venlo
Landgraaf
Sittard-Geleen
Heerlen
Maastricht
Zaanstad
Den Helder
Haarlemmermeer
Terneuzen
Den Haag
Nissewaard
Zoetermeer
Delft
Dordrecht
Papendrecht
Stichtse Vecht
Utrecht
Emmen
Borger-Odoorn
Assen
`s-Hertogenbosch
Rucphen
Oss
Bergen op Zoom
Steenbergen
Ja Trudie dat is er vandaag aan de orde,iemand uit Maassluis moet naar Vlaardingen verhuizen en iemand uit Vlaardingen kan Maassluis het kan niet gekker. Alleen staande krijgt een vier kamer woning en een alleen staande moeder met twee kinderen zit al drie jaar op een woning te wachten.