Al jaren schrijf ik met heel veel plezier columns voor Maassluis.nu. Toen ik begon, had ik niet verwacht honderden ervan te schrijven. Toch is dit alweer mijn 335ste. Als het aan mij ligt zullen er nog vele volgen. Alleen soms moet je ook even pas op de plaats maken. Dan komt het leven keihard tussendoor waardoor je even een adempauze nodig hebt. Dat moment is nu.
Ik schrijf normaal gesproken vooral over actuele zaken. Dingen die spelen in de gemeente of in de wereld. Ik doe onderzoek. Probeer het zoveel mogelijk van verschillende kanten te bekijken. Ik lees me in. Ik was van plan om nu een column te schrijven over “De grote gele M”. Die campagne zal niemand ontgaan zijn. Ik wilde het hebben over het feit dat ze elke kleur hadden kunnen kiezen die ze wilde. Zoals blauw. De kleur die al jaar en dag gebruikt wordt bij het logo van de gemeente. Maar dat ze, in plaats daarvan, kozen ze een kleur die al jarenlang geassocieerd wordt met twee hele grote andere bedrijven. De grote gele M hoort al jaar en dag bij de Macdonalds en bij de Metro. Waarom zou je er bewust voor kiezen om je in dat rijtje te voegen? Om je dus niet te onderscheiden? Maar terwijl ik op het internet aan het zoeken was naar de oorsprong van dit idee, merkte ik dat ik steeds afgeleid was. Ik kon niet de juiste woorden vinden en staarde een uur naar een lege pagina op mijn scherm.
Maar als ik eerlijk ben heb ik daar al een tijdje last van. Het bedenken van onderwerpen viel me steeds zwaarder. Er kwamen steeds minder makkelijk woorden op papier. Ik weet ook hoe het komt en dat heeft niets te maken met het feit dat ik al 334 columns heb geschreven. De reden is persoonlijk. Mijn vader is namelijk ziek en zal binnenkort komen te overlijden. Een van de belangrijkste personen in mijn leven is er straks niet meer. Dat houdt me bezig. Dat doet pijn. Het speelt 24/7 door mijn hoofd en verdringt al het andere naar de achtergrond. Ik weet het nu al een tijdje maar hoe dichterbij het komt, hoe lastiger het voor mij wordt om me op andere dingen te concentreren. Zaken als “een grote gele M” zijn dan opeens totaal niet meer belangrijk. Niet voor mij althans. Daarom heb ik besloten een tijdelijke pauze te nemen.
Dus naast het feit dat dit voorlopig even mijn laatste column zal zijn, is dit ook gelijk de kortste die ik ooit geschreven heb. Waar ik normaal gesproken geen moeite heb met het vinden van de woorden, kom ik nu niet op de juiste. Voor het eerst in mijn leven ben ik sprakeloos. Ik wil iedereen bedanken die normaal gesproken mijn columns lezen. En ondanks dat dit klinkt als een definitief afscheid, is het dat niet. Dit is slechts een onderbreking. Een pauze. Zodat ik mij de komende periode kan richten op wat er echt toe doet. Mijn familie. Al het andere zal moeten wachten.
Columnisten schrijven eigen visie op persoonlijke titel.
- De aard van de journalistieke vorm van columns is dat deze informatief, leerzaam. onderhoudend maar ook kritisch, humoristisch (parodie, ironisch, sarcastisch, satirisch) en prikkelend kunnen zijn binnen een maatschappelijke context.
- Waar de columnist dat zelf nodig acht, kunnen links in de tekst staan die naar achtergrondinformatie doorverwijzen
- Wat voor de één een leuke of rake column is, is voor een ander onzin, een belediging of niet acceptabel. Youp van ’t Hek die met alles en iedereen de vloer aanveegt in zijn columns in het NRC wordt niet door iedereen gewaardeerd. Hetzelfde geldt voor Theo Holman in Het Parool en diverse andere columnisten.
- Aan columnisten wordt door de Nederlandse rechter een grote mate van vrijheid toegekend in hun columns. Deze vrijheid kan zich ook uitstrekken tot teksten die, als ze buiten een column geschreven zouden zijn, als kwetsend of beledigend gekenmerkt worden.
© wikipedia
voorliggende column is tot nu toe gelezen door: 517 lezers Abonneer je om de nieuwste berichten naar je e-mail te laten verzenden.
Ontdek meer van MAASSLUIS.NU
Houd u svp aan Onze omgangsvormen
Alle reacties worden vooraf gemodereerd. Degene zonder 'voornaam + achternaam' worden geweigerd.
4 Reacties
Heb ik een meegaand berichtje achtergelaten voor Helga de Lelij, zie ik op eens een afgezaagd, voorspelbaar EMO-exemplaar hier staan van de heer Ton v A.🤔
Hier zakt mijn broek nou van af en ook dat Wilders ons over geleverd heeft
aan Links😠
Veel sterkte de komende tijd.
Beste Helga,
Ik wil je heel veel sterkte met de ziekte van je vader toewensen in de komende tijd. Bedankt voor al je column,s die je hebt geschreven. Ik was het niet altijd met je eens maar meestal wel. Sterkte.
Ton.
Verstandig besluit.
En die grote belachelijke gele M……ach laat ook maar.