Ik zag een bericht op Instagram voorbijkomen van Nienke ’s Gravemade en dat raakte een gevoelige snaar. Onder de noemer “recht op de nacht”, schreef ze een bericht. Uren na de moord op Lisa uit Abcoude las ik het. Opnieuw. En opnieuw. En opnieuw.
En ik werd kwaad. Want wat ze schreef klopte. In plaats van dat mensen zich afvroegen waarom een meisje van 17 niet veilig over straat kon in de nacht, vroegen ze zich af wat ze daar zo laat deed. Alleen. Waarom haar ouders haar niet hadden gehaald. Waarom ze geen taxi had genomen. Allemaal vragen die totaal niet relevant zijn. Want sinds wanneer is het slachtoffer medeplichtig aan het leed dat haar wordt aangedaan? Zijn wij als maatschappij dan zo ver afgegleden dat wij ons drukker maken over waarom een 17-jarig meisje daar alleen was, in plaats van dat we ons afvragen wat zo’n monster bezielde?
Ons recht is geen privilege
Het is geen privilege om veilig thuis te komen! Wij vrouwen hebben recht op de nacht. Wij hebben het recht om 24 uur per dag te gaan en te staan waar we willen. Zonder achterom te hoeven kijken. Zonder angst en zonder oordeel. We mogen dragen wat we willen zonder dat we ons druk hoeven te maken over wat “een man” daar wel niet van zou kunnen denken. En nee, het zijn niet alle mannen maar het zijn wel (bijna) altijd mannen die ons dit aandoen. Nederland is koploper in Europa wanneer het gaat om femicide. Waar een klein land groot in kan zijn. Helaas.
Het houdt niet op
Wat moet er gebeuren voordat er maatregelen genomen worden? Echte acties en geen suffe campagnes waar niemand aandacht aan besteed. Dit was namelijk geen incident. Het is wekelijkse realiteit. Elke 8 dagen wordt er namelijk een vrouw in Nederland vermoord. ELKE 8 DAGEN! Wat moet er gebeuren voor wij serieus genomen worden? Voordat dit probleem serieus aangepakt gaat worden. Er wordt te weinig geluisterd naar wat we zeggen en de politie kan niets doet tot het te laat is. Hun handen zijn gebonden.
Niet vanzelf
Kijk maar naar Arnold O. Een monster die zijn vriendin 258 keer stak in het bijzijn van hun twee weken oude baby. Die, terwijl zij stervend op bed lag, filmde hoe hij haar hals doorsneed om vervolgens met zijn kind op de foto te gaan. Hij kreeg eerder deze week slechts vijf jaar cel opgelegd. Dit terwijl hij al eerder veroordeeld was voor mishandeling van het slachtoffer. Hij gooide haar ramen in. Bedreigde haar. Zo erg dat haar familie haar onder wilde brengen bij familie in België. Twee dagen voordat dat gebeurde sloeg het monster toe. Hij was een gevaar. Een bekend gevaar en toch kon hij vrij rondlopen. Hij kreeg slechts vijf jaar cel.
Niet vanzelf
Of de femicide in Gouda. Waar een vrouw, notabene in een blijf-van-mijn-lijf huis, werd doodgeschoten door haar ex. Een man die kort daarvoor opgepakt was voor haar mishandeling maar die, bij gebrek aan bewijs, weer vrijgelaten was. Ondanks dat hij al eerder veroordeeld was voor een poging tot moord op een andere ex-vriendin en zware mishandeling van haar broer. Hij was een bekende van de politie. Had een historie met geweld. En toch kon hij gewoon gaan en staan waar hij wilde. Hij kreeg geen enkelband. Geen gebiedsverbod. Hij werd niet extra in de gaten gehouden. Niks. Handen zijn gebonden en wij vrouwen daarmee ook.
Opletten
Ik ken geen vrouw die nooit omgereden is omdat zij zich onveilig voelde. Of zich anders kleedde dan ze eigenlijk zou willen. Iedere vrouw in mijn omgeving is weleens lastiggevallen, in haar kont geknepen of achternagelopen. Ikzelf ook. Sterker nog, er was iemand die mij stelselmatig op aan het wachten was. Die dagelijks bij mij voor de deur rondhing. Ik was 17. Hij ergens in de 40. In zijn huis hingen uitvergrootte foto’s van mij. En toch kon men toen ook al niets doen. Hij deed immers niets illegaals. Dus ik werd door mijn vader opgehaald van het station. Liep niet meer alleen over straat. Keek continu over mijn schouder. Mijn dag had niet langer 24 uur. De nacht was niet langer van mij. Gelukkig vertrok ik kort daarna voor een jaar naar Australië. Dat gaf mij mijn vrijheid terug. Een verhuizing letterlijk naar de andere kant van de wereld gaf mij mijn 24 uur terug.
Wordt het niet eens tijd dat iedere vrouw diezelfde vrijheid heeft? Dat wij niet alleen de nacht opeisen, maar de volledige 24 uur. Dat wij eisen dat meisjes van alle leeftijden weer veilig thuiskomen. Op alle tijden. Gewoon hier, in Nederland. En laten we alsjeblieft ophouden met de schuld bij het slachtoffer te leggen want het is ons recht om veilig te zijn, niet ons privilege!
Columnisten schrijven eigen visie op persoonlijke titel.
- De aard van de journalistieke vorm van columns is dat deze informatief, leerzaam. onderhoudend maar ook kritisch, humoristisch (parodie, ironisch, sarcastisch, satirisch) en prikkelend kunnen zijn binnen een maatschappelijke context.
- Waar de columnist dat zelf nodig acht, kunnen links in de tekst staan die naar achtergrondinformatie doorverwijzen
- Wat voor de één een leuke of rake column is, is voor een ander onzin, een belediging of niet acceptabel. Youp van ’t Hek die met alles en iedereen de vloer aanveegt in zijn columns in het NRC wordt niet door iedereen gewaardeerd. Hetzelfde geldt voor Theo Holman in Het Parool en diverse andere columnisten.
- Aan columnisten wordt door de Nederlandse rechter een grote mate van vrijheid toegekend in hun columns. Deze vrijheid kan zich ook uitstrekken tot teksten die, als ze buiten een column geschreven zouden zijn, als kwetsend of beledigend gekenmerkt worden.
© wikipedia
voorliggende column is tot nu toe gelezen door: 445 lezers Abonneer je om de nieuwste berichten naar je e-mail te laten verzenden.
Ontdek meer van MAASSLUIS.NU
Houd u svp aan Onze omgangsvormen
Alle reacties worden vooraf gemodereerd. Degene zonder 'voornaam + achternaam' worden geweigerd.