De media zouden onbevooroordeeld verslag moeten doen van verschillende gebeurtenissen. Het is de plek waar men onderwerpen belicht, mensen bevraagt en feitelijke informatie verschaft zonder dat er een oordeel vanaf druipt. Maar is dat in Nederland nog wel het geval?
Mona Keijzer, die kritiek had op de NPO, kreeg onlangs de wind van voren. Zij stelde op X dat de NOS informatie van Hamas letterlijk overtikte. Hierop reageerde de hoofdredacteur van de NOS dat dit een bewuste keuze van Keijzer zou zijn geweest om de journalistiek in een kwaad daglicht te stellen. Niet alleen dat, ook het kabinet nam direct afstand van de uitspraken. Het gevolg was dat de NOS ging stoppen op X. Een mediaplatform waar, over het algemeen, flinke discussies gevoerd worden.
Had Mona gelijk? Of had zij, als lid van het kabinet, haar mening voor zich moeten houden?
Evenredig in beeld
Het is lastig om te bepalen of een medium oordeelvrij verslag doet. Zeker in het geval van Hamas en Israël. Het is een gevoelig onderwerp waarbij er weinig feiten controleerbaar zijn. Hamas is een terroristische organisatie die, zo bleek uit het verleden, meer dan eens onwaarheden naar buiten heeft gebracht. Echter laat Israël geen journalisten toe waardoor het vrijwel onmogelijk wordt om de naar buiten gebrachte informatie te verifiëren.
Maar ook met betrekking tot andere zaken is het niet zo zwart-wit als men doet lijken. NPO Politiek deed onderzoek met als vraag of ze Links georiënteerd zouden zijn. De NPO deed in 2017 hetzelfde. Beide concludeerden dat zowel links- als rechts, ongeveer een evenredig aantal keer in beeld kwamen. Hierbij werd puur en alleen gekeken hoe vaak men in beeld kwam. Ze namen hierin het “hoe” niet mee. Het verschil zit hem, wat mij betreft, vooral daar. Wanneer er een rechtse politicus in beeld komt, ging dat vaak gepaard met felle tegenstanders. Hierdoor kwamen er pittige discussies op gang. Terwijl de linkse politici vaak ononderbroken hun verhaaltje konden afdraaien. Zelfs bij de samenvattingen van de debatten zag ik dat terug. Waar rechts vaak getoond wordt met tig onderbrekingen, worden diezelfde onderbrekingen bij links achterwege gelaten. Dit terwijl die er wel degelijk waren. Ook dat is beïnvloeding.
Media-blok
Maar hoe zit dat bij de andere media? In juni werd bekend gemaakt dat DPG-media en RTL Nederland definitief samengaan. Hierdoor vallen o.a.: Het AD, de Volkskrant, NRC, Nu.nl, Tijdschrift Margriet, Libelle, Story, Ouders van NU, alle RTL-zenders, Videoland en zelfs de Donald Duck allemaal onder dezelfde paraplu met 1 grote content directeur aan het roer.
Creëer je daarmee niet een soort eenheidsworst waarbij steeds maar weer hetzelfde riedeltje wordt afgedraaid?
De media worden zo meer een product dan een publieke voorziening. Machtsconcentraties die leiden tot inhoudelijke verschraling met als gevolg dat het publieke debat verzwakt wordt. Zo zie je regelmatig hetzelfde verhaal verschijnen op verschillende media. Hierdoor wordt de lezer beïnvloed. Men ziet immers overal hetzelfde riedeltje verschijnen. Maar niet alleen dat. Ook de redactionele onafhankelijkheid raakt zo in het geding. Officieel mag er geen inmenging plaatsvinden maar de praktijk blijkt anders. Hoofdredacteuren van kritische stukken zouden op gesprek moeten komen en onderzoeksjournalisten krijgen maar beperkte medewerking als het om bepaalde onderwerpen gaat.
Grootmacht
Hoe kan het dat wij in Nederland het goed vinden dat er 1 bedrijf is dat meer dan 90% van de dagbladen in handen heeft? Waarom hebben wij geen strikte eisen met betrekking tot de media?
Wanneer de media verdeeld zijn, is de impact van die media beperkter en krijg je een diversiteit aan stemmen en perspectieven. Dominantie wordt zo voorkomen waardoor het publiek niet overstelpt wordt met hetzelfde “gevoel”. In dat opzicht zou de NPO juist een verademing moeten zijn. Zij vallen namelijk onder een andere noemer. Alleen moeten zij dan dus wel wat beter gaan kijken naar hoe ze bepaalde zaken naar voren brengen. Want alleen claimen dat het speelveld evenredig verdeeld is, is niet voldoende wanneer de ene speler ongestoord langs alle honken kan rennen terwijl de ander diverse muren en andere obstakels moet overwinnen om dezelfde afstand af te kunnen leggen!
Columnisten schrijven eigen visie op persoonlijke titel.
- De aard van de journalistieke vorm van columns is dat deze informatief, leerzaam. onderhoudend maar ook kritisch, humoristisch (parodie, ironisch, sarcastisch, satirisch) en prikkelend kunnen zijn binnen een maatschappelijke context.
- Waar de columnist dat zelf nodig acht, kunnen links in de tekst staan die naar achtergrondinformatie doorverwijzen
- Wat voor de één een leuke of rake column is, is voor een ander onzin, een belediging of niet acceptabel. Youp van ’t Hek die met alles en iedereen de vloer aanveegt in zijn columns in het NRC wordt niet door iedereen gewaardeerd. Hetzelfde geldt voor Theo Holman in Het Parool en diverse andere columnisten.
- Aan columnisten wordt door de Nederlandse rechter een grote mate van vrijheid toegekend in hun columns. Deze vrijheid kan zich ook uitstrekken tot teksten die, als ze buiten een column geschreven zouden zijn, als kwetsend of beledigend gekenmerkt worden.
© wikipedia
voorliggende column is tot nu toe gelezen door: 200 lezers Abonneer je om de nieuwste berichten naar je e-mail te laten verzenden.
Ontdek meer van MAASSLUIS.NU
Houd u svp aan Onze omgangsvormen
Alle reacties worden vooraf gemodereerd. Degene zonder 'voornaam + achternaam' worden geweigerd.