Ik was vrijdag voor het eerst sinds tijden weer eens in het centrum van Maassluis. “Het dorp” zoals we het vroeger noemde. Alleen voelde het niet meer zo “dorps” aan.
Ik kom er nu eigenlijk nog zelden. Sterker nog, ik was er al in geen tijden meer geweest. Hoe anders was dat toen ik klein was. Doordat we vlakbij het centrum woonde was ik daar bijna dagelijks te vinden. Snoepjes halen bij Joco of Pieternel. Een zak chips of een vergeten boodschap bij Labee. Lekker uit eten bij de Griek op De Wip, waar je zoveel eten kreeg dat je er drie dagen van zou kunnen eten. Later, toen ik wat ouder was, op het terras zitten bij de Musketier. Het was gezellig. Kneuterig. Dorps bijna. Vandaar ook de bijnaam “het dorp”. Het was gewoon leuk. De Koningshoek was voor de boodschappen. Het centrum voor de gezelligheid.
Gezelligheid is nu ver te zoeken
Maar toen ik er vrijdag kwam, miste ik dat gevoel. Het was een rotzooi op de weg. De halve rijbaan was afgezet. Vervolgens moest ik parkeren bij de rand van het centrum aangezien het marktdag was. Dit was nog net te doen. Al had ik niet veel later moeten komen want de aangewezen parkeerplaats was bijna vol. Vervolgens liep ik richting de winkels. Ik wist dat ze daar aan het bouwen waren, maar had niet verwacht dat het zo volgepropt zou voelen. Claustrofobisch bijna. Dichtbij het water met amper ruimte tussen de woningen en de vliet. Alsof men zo veel mogelijk woningen op een vierkante meter wilde proppen zonder het gevoel van het centrum daarin mee te laten wegen. Nu snap ik echt wel dat er woningen gebouwd moeten worden. Maar is dat het waard wanneer het de sfeer volledig weghaalt? Hier was niets kneuterigs meer aan. Niets dorps. Vervolgens werd ik bijna van mijn sokken gereden door een fietser. Een kwade blik mijn kant op volgde. De gezelligheid was ver te zoeken.
Koningshoek is praktischer
De hele sfeer van het dorp van vroeger was weg. Nu ligt dat waarschijnlijk aan mij. Ik was er zo lang niet geweest dat de verandering extreem groot was. De laatste paar jaar ben ik heus weleens een ijsje wezen halen in het centrum en ook mijn dochter zat daar bij de Orthodontist. Maar als ik er dan was, dan was het altijd een kwestie van erin en er gelijk weer uit. De Koningshoek is voor mij gewoon makkelijker met alles wat ik nodig heb onder 1 dak. Daar kom ik overigens ook niet voor de sfeer of de gezelligheid. Het is gewoon prettig dat ik alles kan halen wat ik nodig heb. Dus dat ik niet meer in het centrum kwam, heeft weinig tot niets te maken met de verandering in sfeer en alles met praktische overwegingen. Maar na mijn bezoek vrijdag zie ik dit ook niet snel veranderen. Jammer eigenlijk want ik heb echt leuke herinneringen aan “het dorp” van vroeger. Was de sfeer vrijdag anders geweest dan had ik het wellicht wel overwogen om weer wat vaker die kant op te gaan. Zeker in de zomer.
Past wel bij het beeld van Maassluis als geheel
Al past de verandering van het centrum dan wel weer bij mijn algehele gevoel over Maassluis. Onze stad is in rap tempo aan het veranderen en ik moet eerlijk zijn dat ik het er eigenlijk nergens leuker op vind worden. Het voelt te vol. Te krap. Maassluis was altijd een stad met een dorps karakter. Men kende elkaar. Als kind kon je niets uithalen want je wist zeker dat het bij je ouders terecht zou komen. Niet dat dat mij altijd tegenhield, maar toch. Nu is dat niet meer. We zijn langzaam maar zeker een echte stad geworden met alle drukte en perikelen die daarbij komen kijken. Voor sommigen zal dat een verbetering zijn maar voor mij? Ik mis toch wel een beetje de kneuterigheid!
Columnisten schrijven eigen visie op persoonlijke titel.
- De aard van de journalistieke vorm van columns is dat deze informatief, leerzaam. onderhoudend maar ook kritisch, humoristisch (parodie, ironisch, sarcastisch, satirisch) en prikkelend kunnen zijn binnen een maatschappelijke context.
- Waar de columnist dat zelf nodig acht, kunnen links in de tekst staan die naar achtergrondinformatie doorverwijzen
- Wat voor de één een leuke of rake column is, is voor een ander onzin, een belediging of niet acceptabel. Youp van ’t Hek die met alles en iedereen de vloer aanveegt in zijn columns in het NRC wordt niet door iedereen gewaardeerd. Hetzelfde geldt voor Theo Holman in Het Parool en diverse andere columnisten.
- Aan columnisten wordt door de Nederlandse rechter een grote mate van vrijheid toegekend in hun columns. Deze vrijheid kan zich ook uitstrekken tot teksten die, als ze buiten een column geschreven zouden zijn, als kwetsend of beledigend gekenmerkt worden.
© wikipedia
voorliggende column is tot nu toe gelezen door: 1.056 lezers Abonneer je om de nieuwste berichten naar je e-mail te laten verzenden.
Ontdek meer van MAASSLUIS.NU
Houd u svp aan Onze omgangsvormen
Alle reacties worden vooraf gemodereerd. Degene zonder 'voornaam + achternaam' worden geweigerd.
1 Reactie
Helemaal met je eens!