De Belastingdienst. Een Nederlandse overheidsinstantie die verantwoordelijk is voor onder andere het heffen en innen van belasting. Daar om te helpen een financieel gezond land te behouden door geld in te zamelen voor publieke voorzieningen EN het controleren op de naleving van de belastingwetgeving.
Een belangrijk orgaan als je het zo leest. Je zou dan ook denken dat ze daar de zaken goed op orde hebben. Al zou het toeslagenschandaal al een indicator moeten zijn dat dit niet helemaal waar is. Of beter gezegd, helemaal niet. Maar dat zo’n belangrijke dienst in ons land zo vreselijk veel fouten maakt? Dat is haast niet te geloven. Een datakluis met 64 MILJOEN bestanden over de toeslagenaffaire is jarenlang “onopgemerkt” gebleven. In 2019 zijn bestanden in bulk apart gezet om zogenaamd te voldoen aan de AVG en archiefwetgeving. Een ongestructureerde opslag waardoor alle 64 MILJOEN documenten, bij alle verschillende informatieverzoeken/ onderzoeken en interne audits, buiten het zicht bleef. Blijkbaar is het belastingsysteem zo complex, dat ze het bij de Belastingdienst zelf, ook allemaal niet meer snappen.
Hoe?
Hoe is dat mogelijk? Heeft er dan niemand aan de bel getrokken? Er waren immers mensen die deze documenten in die kluis hebben gestopt. Hoe kan het dat zij bijna 6 jaar lang niets gezegd hebben? Of lijden al die medewerkers, want laten we eerlijk zijn, dat moeten er meerdere geweest zijn, allemaal aan collectief geheugenverlies? Is dit inderdaad een gevalletje “ich habe das nicht gewusst?” Of is dit eerder een gevalletje “doofpot”? Mijn vertrouwen in deze (belangrijke) overheidsinstantie is zo laag dat mijn onderbuik voor de laatste optie kiest. Al schijnt het bestaan van de kluis wel al eerder aan de kamer gemeld. Er is alleen daarna niets meer mee gedaan. De verantwoordelijke staatssecretarissen hebben inmiddels laten weten dat er een onafhankelijk onderzoek ingesteld gaat worden naar hoe dit heeft kunnen gebeuren. Weer bakken met geld die over de balk gesmeten worden terwijl de slachtoffers van het toeslagenschandaal nog steeds niet allemaal gecompenseerd zijn.
Opnieuw in de schulden
Niet alleen dat, maar duizenden slachtoffers blijken opnieuw in de schulden te zitten bij de belastingdienst. Wat begon als een goed idee: de slachtoffers van de toeslagenaffaire tijdelijk rust te gunnen door de rekeningen van de belastingdienst te pauzeren, zorgt nu opnieuw voor stress bij diezelfde groep. Het was namelijk niet voor iedereen duidelijk dat de bedragen uiteindelijk wel degelijk betaalt zouden moeten worden. Bij ongeveer 100.000 mensen werd er, in 2021, op pauze gedrukt. De intentie was dat dit voor de periode van een jaar zou zijn. Allemaal zodat schulden niet opnieuw op zouden stapelen. Maar de Belastingdienst zou de Belastingdienst niet zijn als het niet even anders liep. Gevolg is dat 40% van die mensen nu een schuld hebben. Bij een derde daarvan is die schuld zelfs opgelopen tot meer dan 5.000 euro. Geld dat ze uiteindelijk gewoon moeten betalen. Weer die gevreesde blauwe enveloppen die ze aanstaren. Weer dezelfde stress. Mensen die al in een papierenmoeras zaten en emotioneel kapot waren zijn financieel volledig losgelaten. Met alle gevolgen van dien.
Consequenties
Vind ik dat die mensen nu weer kwijtschelding moeten krijgen? Nee. Het houdt een keer op. Maar ik vind wel dat de belastingdienst hier (wederom) ernstig in gebreke is gebleven. Als ik jarenlang geen aanslagen krijg, zou ik wellicht ook denken dat ik niets hoefde te betalen. Zeker wanneer ik geen financieel overzicht heb. Maar waar de Belastingdienst fout op fout kan maken zonder dat daar echt gevolgen aan hangen, zijn de gevolgen voor deze mensen groot. Misschien wordt het eens tijd dat de mensen die daar werken ook eens de consequenties van hun acties gaan ondervinden. Wellicht dat het dan allemaal opeens een stuk sneller en beter geregeld zal worden!
Columnisten schrijven eigen visie op persoonlijke titel.
- De aard van de journalistieke vorm van columns is dat deze informatief, leerzaam. onderhoudend maar ook kritisch, humoristisch (parodie, ironisch, sarcastisch, satirisch) en prikkelend kunnen zijn binnen een maatschappelijke context.
- Waar de columnist dat zelf nodig acht, kunnen links in de tekst staan die naar achtergrondinformatie doorverwijzen
- Wat voor de één een leuke of rake column is, is voor een ander onzin, een belediging of niet acceptabel. Youp van ’t Hek die met alles en iedereen de vloer aanveegt in zijn columns in het NRC wordt niet door iedereen gewaardeerd. Hetzelfde geldt voor Theo Holman in Het Parool en diverse andere columnisten.
- Aan columnisten wordt door de Nederlandse rechter een grote mate van vrijheid toegekend in hun columns. Deze vrijheid kan zich ook uitstrekken tot teksten die, als ze buiten een column geschreven zouden zijn, als kwetsend of beledigend gekenmerkt worden.
© wikipedia
voorliggende column is tot nu toe gelezen door: 229 lezers Abonneer je om de nieuwste berichten naar je e-mail te laten verzenden.
Ontdek meer van MAASSLUIS.NU
Houd u svp aan Onze omgangsvormen
Alle reacties worden vooraf gemodereerd. Degene zonder 'voornaam + achternaam' worden geweigerd.