Het kabinet wil het mes zetten in de WIA-uitkering. Daar om mensen die niet of nauwelijks kunnen werken als gevolg van een ziekte, te ondersteunen. Ze willen de uitkering verlagen. De IVA, voor mensen die nooit meer kunnen werken, schrappen. En het maximum dagloon wordt minder.
Als een neoliberale sloopkogel dendert het kabinet door ons sociale vangnet. Met als gevolg dat de zwakkere in onze samenleving in economische onzekerheid komen te zitten. Sinds jaar en dag houden werkgeverspremie in op het loon van werknemers om de pot te vullen die bedoeld is om mensen die arbeidsongeschikt raken te ondersteunen. Geld wat we met zijn allen hebben verdiend en betaald. Door de WGA-premie te betalen zou je, als werknemer, verzekert moeten zijn voor het geval je arbeidsongeschikt raakt. Als die pot leeg raakt, dan moet er worden gekort. Geld groeit immers niet aan de bomen. Maar is dat dan wat er nu gebeurd? Is de pot leeg?
Klots tegen de plinten
Het antwoord is simpel; NEE. De pot is nog nooit zo gevuld geweest. Het klotst nog net niet tegen de plinten met een reserve van 39 miljard. De afgelopen jaren hebben werkgevers steeds meer premie af moeten dragen. Geld voor het Arbeidsongeschiktheidsfonds waaruit vervolgens de WIA betaald wordt. Dit terwijl de premiebetalers, dus werkgevers en werknemers, steeds meer vastlopen in het systeem.
Zelfs met de geplande afbraak van de WIA in het verschiet wil het kabinet de premie wederom verhogen met 1,7 miljard per jaar. Niet omdat de pot leeg dreigt te raken. Niet omdat er meer uitgaat dan dat er inkomt. Nee. De pot wordt gebruikt om andere gaten te dichten. Het is de melkkoe geworden die wordt uitgemolken voor elke cent die erin zit. Behalve dan voor de groep waar de pot in eerste instantie voor was bedoeld. In plaats van een verzekering wordt het nu gezien als een extra belasting.
Bovenkant van de groep
Maar het raakt toch alleen de bovenkant van de groep? Die kunnen best iets inleveren. Toch? Alleen wordt bij die redenatie vergeten dat mensen al heel wat in hebben moeten leveren. Ten eerste zijn ze al naar 75% of 70% van hun laatst verdiende loon gegaan. Dat is dus al een kwart minder dan wat er voor hun ziekte of beperking binnen kwam. Maar daar stop het niet. Want netto levert deze groep nog veel meer in. De arbeidskorting die werkende genieten verdwijnt namelijk ook. Dat houdt in dat er men er netto minder aan overhoudt terwijl ze op papier nog steeds goed verdienen. Dat papieren brutosalaris kan er vervolgens weer voor zorgen dat een werkende, met hetzelfde nettoloon, wel toeslagen krijgt terwijl de arbeidsongeschikte daar geen recht op heeft. Op papier verdienen ze namelijk net te veel. Dus naast het feit dat ze ziek zijn, leveren ze al enorm veel in aan inkomen. Voor iets waar ze niets aan kunnen doen en waar ze zeker niet voor gekozen hebben.
Onbetaalbaar
Om nog maar te zwijgen van het feit dat kosten vaak enorm stijgen wanneer iemand arbeidsongeschikt raakt. Zorgkosten, eigen risico, medicijnen die niet vergoed worden. Ziek zijn is duur. Ook in Nederland. Dus wanneer je hard gewerkt hebt en arbeidsongeschikt raakt, dan mag je stikken en slikken. De premie die je jarenlang verplicht hebt betaald, komt niet terug jouw kant op. In plaats van een verzekering, waar het voor bedoeld was, is het een spookbelasting geworden. Een woekerpolis waarbij de premie steeds verder stijgt terwijl de polis versobert. Allemaal met het excuus dat ons sociale stelsel onder druk komt te staan terwijl het in werkelijkheid niet ons stelsel is wat voor problemen zorgt. Het probleem is dat de overheid zijn begroting niet op orde heeft. Misschien moet er dan toch maar wat minder geld naar bijvoorbeeld Oekraïne. Of ben ik nu aan het vloeken in de kerk?
Columnisten schrijven eigen visie op persoonlijke titel.
- De aard van de journalistieke vorm van columns is dat deze informatief, leerzaam. onderhoudend maar ook kritisch, humoristisch (parodie, ironisch, sarcastisch, satirisch) en prikkelend kunnen zijn binnen een maatschappelijke context.
- Waar de columnist dat zelf nodig acht, kunnen links in de tekst staan die naar achtergrondinformatie doorverwijzen
- Wat voor de één een leuke of rake column is, is voor een ander onzin, een belediging of niet acceptabel. Youp van ’t Hek die met alles en iedereen de vloer aanveegt in zijn columns in het NRC wordt niet door iedereen gewaardeerd. Hetzelfde geldt voor Theo Holman in Het Parool en diverse andere columnisten.
- Aan columnisten wordt door de Nederlandse rechter een grote mate van vrijheid toegekend in hun columns. Deze vrijheid kan zich ook uitstrekken tot teksten die, als ze buiten een column geschreven zouden zijn, als kwetsend of beledigend gekenmerkt worden.
© wikipedia
voorliggende column is tot nu toe gelezen door: 267 lezers Abonneer je om de nieuwste berichten naar je e-mail te laten verzenden.
Ontdek meer van MAASSLUIS.NU
Houd u svp aan Onze omgangsvormen
Alle reacties worden vooraf gemodereerd. Degene zonder 'voornaam + achternaam' worden geweigerd.