Vuilnis shoppen. Toen we nog de oude restafvalbakken hadden, kon je de klok erop gelijkzetten. Zodra de bakken buiten stonden was er altijd wel iemand die op zoek ging naar een plekje voor die laatste vuilniszak. Geen enkel probleem aangezien de bakken toch geleegd zouden worden. Maar wat als dat nu weer gebeurt?
Ik kan je vertellen, dan legen ze je bak gewoon niet en krijg je er een grote sticker op met; GEEN RESTAFVAL. Daar sta je dan. Zelf doe je je uiterste best om het afval te scheiden. Hoe irritant het soms ook is. Je zet door. Of in dit geval, zette mijn moeder door. Ondanks dat ze slecht ter been is. Al het plastic bewaarde ze op een apart plekje in de keuken zodat de huishoudelijke hulp, of een van haar kinderen, het in de oranje container kon gooien. Container langs de kant van de weg voor ophaaldag en klaar.
Vuilnis van een ander
Maar toen de huishoudelijke hulp de container weer op wilde halen bleek die niet geleegd te zijn. Er staken rolgordijnen uit de bak. En niet alleen dat. Er was ook vuilnis los ingegooid. Heerlijk, die rottende champignons van een ander in je bak. Het kleine beetje plastic wat ze zelf in de bak had gegooid onderop. Besmeurd met de troep van een ander.
Dan maar de gemeente bellen. Mijn moeder kan dit namelijk zelf niet oplossen en ik weiger het. Het enige wat ik wil doen is de bak zo leeggooien op straat. Niet heel netjes, dat weet ik. Maar ik weiger in de vuilnis van een ander te gaan wroeten. Het feit dat die ander vuilnis in de bak van mijn moeder heeft gegooid, betekent nog niet dat het automatisch mijn probleem wordt. De gemeente heeft met hun beleid hiervoor gezorgd. Dan mogen zij het oplossen ook!
Rekbaar
De gemeente zou de bak de volgende dag alsnog komen legen. Maar blijkbaar is de volgende dag rekbaar want de bak staat er nu nog steeds. Vol. Maandag volgt er weer een belletje. Allemaal gedoe waar je niet op zit te wachten. Maar al staat die er volgende week nog, ik weiger om die smerige troep eruit te halen, in een zak te doen en het zelf naar de ondergrondse containers te brengen. Het idee alleen al bezorgt mij kokhalsneigingen. Dus die bak blijft staan. Wat mij betreft mogen ze hem overigens ook gelijk helemaal meenemen want mijn moeder is er klaar mee. Waarom zoveel moeite doen om alles zelf te scheiden als dit het resultaat is? Het plastic afval verdwijnt vanaf nu gewoon in de vuilniszak. Wij moesten die toch al elke week wegbrengen omdat de containers te ver weg staan voor haar. Dat kleine beetje extra in die zak merken wij echt niet. Sterker nog, het scheelt ons tijd omdat we niet meer langs hoeven te komen om die oranje bak langs de kant van de weg te zetten.
Asociaal
En waar het, met het oude systeem, bijna normaal was om te gaan shoppen voor een leeg plekje in een andere bak, is het nu asociaal. Het zorgt er simpelweg voor dat de bak waar het ingegooid wordt, niet geleegd wordt. Je zadelt daarmee iemand anders op met jouw troep. Ik heb een vermoeden dat het vuilnis shoppen straks alleen nog maar erger gaat worden. Als er pasjes komen die ervoor zorgen dat je niet meer overal je vuilnis kwijt kan. Dat zagen we gebeuren in Schiedam. Waar het hele pasjessysteem inmiddels alweer teruggedraaid is om die reden. Maar om dat voor te zijn plak ik straks, net als mijn eigen bak overigens, de bak van mijn moeder gewoon dicht. Op die manier kan niemand er meer iets ingooien. Helaas zitten we dan nog wel met die lelijke oranje bak voor de deur opgescheept. Maar dat zaten we toch al. Het enige verschil is dat die, vanaf nu, nutteloos is geworden!
Columnisten schrijven eigen visie op persoonlijke titel.
- De aard van de journalistieke vorm van columns is dat deze informatief, leerzaam. onderhoudend maar ook kritisch, humoristisch (parodie, ironisch, sarcastisch, satirisch) en prikkelend kunnen zijn binnen een maatschappelijke context.
- Waar de columnist dat zelf nodig acht, kunnen links in de tekst staan die naar achtergrondinformatie doorverwijzen
- Wat voor de één een leuke of rake column is, is voor een ander onzin, een belediging of niet acceptabel. Youp van ’t Hek die met alles en iedereen de vloer aanveegt in zijn columns in het NRC wordt niet door iedereen gewaardeerd. Hetzelfde geldt voor Theo Holman in Het Parool en diverse andere columnisten.
- Aan columnisten wordt door de Nederlandse rechter een grote mate van vrijheid toegekend in hun columns. Deze vrijheid kan zich ook uitstrekken tot teksten die, als ze buiten een column geschreven zouden zijn, als kwetsend of beledigend gekenmerkt worden.
voorliggende column is tot nu toe gelezen door: 486 lezers Abonneer je om de nieuwste berichten naar je e-mail te laten verzenden.

Ontdek meer van MAASSLUIS.NU

2 Reacties
Nou Helga, een mooi maar waar verhaal.
Ik zelf heb de drie bakken, de mini milieu in mijn tuin niet gebruikt voor vuil of wat dan ook. Twee ervan zijn mooie opslagruimte voor mijn benzine due ik uit België meeneemt en in de derde zitten de kolen voor mijn BBQ. Ik loop wel met mijn vuil naar de container.
Over vuilnis gesproken….
Hoeveel vertrouwen heeft eigenlijk de burger in de onbetrouwbaarheid van de overheid?
Hier een typisch voorbeeld van een onbetrouwbare politicus: https://www.telegraaf.nl/nieuws/d66-wethouder-die-al-voor-verkiezingen-wist-van-mogelijke-asielopvang-in-hotel-alkmaar-maar-niks-zei-stapt-op-positie-is-onhoudbaar-geworden/151370122.html?recommender=Proteus
En dan ook nog eens zo’n archetype van een mager mannetje van D66. Waar vind die partij toch altijd dit soort zorgelijke uitwassen? Continu rechtse partijen op de korrel nemen maar keer op keer vegen ze zelf hun kont af aan de burger.