Column(87): Mijn dochter is een gamer!

column nr: 87

Op veel vlakken lijken mijn dochter en ik op elkaar. En op de punten waar we verschillen kan ik me veelal wel in haar verplaatsen. Behalve op dit punt! Ik heb niks met gamen, zie er de lol niet van in.  

Waarom zou je een denkbeeldige stad willen bouwen? En racen met Mario is al helemaal niet mijn ding. Steevast eindig ik in de grindbak om uiteindelijk zwaar gefrustreerd als laatste over de finish te komen. Mijn dochter denkt daar echter anders over. Nu hebben wij alleen een ouderwetse Wii. De mogelijkheden zijn beperkt en de spellen lopen schijnbaar achter. Al ruim een jaar wil ze een Nintendo Switch. Nu ben ik voor haar verjaardag een beetje aan het kijken, maar God, wat zijn die dingen duur. De Switch op zich valt nog enigszins mee, maar die spellen! Vijftig euro per spel is heel normaal. Voor een spel… één spel!!!!

De meeste spellen die ze wil, hebben we al. Alleen dan dus de oudere variant voor de Wii. Zou ik alles voor de Switch aanschaffen ben ik gewoon ruim vijfhonderd euro lichter. Dat is wel een heel erg duur verjaardagscadeau. Maar ja, een spelcomputer geven waar ze vervolgens niks mee kan, is ook weer zoiets. Die spellen horen er wel echt bij. Daarnaast ben ik bang dat er over een jaar of twee weer een nieuwere versie komt waardoor we weer moeten upgraden. Zo werkt het toch vaak? Je koopt iets en even later is het alweer “oud”. Zo blijven ze in ieder geval wel geld uit je zak kloppen.

Van alle kanten krijg ik te horen dat het echt wel heel erg leuk is. Dat ik straks ook mijn eigen eiland ga bouwen in Animal Crossings. Dat ik beter zal gaan racen in Mario kart 8 deluxe. Ik kan me er alleen weinig bij voorstellen. Verder dan een kaartspelletje op mijn telefoon ben ik eigenlijk nooit gekomen.

De reclames op tv helpen overigens ook niet mee. Er is geen kinderzender die niet om het kwartier zegt hoe leuk het allemaal wel niet is. Andere kant is, dat ze nu al omkomt in het speelgoed, waardoor ik ook niet goed zou weten wat ik haar anders zou moeten geven. Dus ga ik overstag? Misschien met een bijdrage uit haar spaarpot? Of houd ik voet bij stuk omdat ik er het nut niet van inzie. Omdat ik het zonde van het geld vind?

En wil ik wel dat ze uren achter een scherm gaat zitten? Wat is er mis met buiten spelen en een frisse neus halen. Weer of geen weer, ik was vroeger altijd buiten te vinden. Maar dat was ik vroeger. En mijn dochter lijkt in dat opzicht totaal niet op mij. In “mijn tijd” had je dit ook allemaal niet. Wij hadden Pacman op een Atari en verder kwam ik niet. Misschien niet zo gek dat ik mijn vertier buiten zocht. Tegenwoordig zit iedereen continu met zijn/ haar gezicht in een schermpje. Ik ook! En eerlijk is eerlijk, een Nintendo Switch is wel Gamen 2.0

Ik ben er dus nog niet helemaal uit wat het gaat worden. Gelukkig heb ik nog een maand om een beslissing te nemen. Nog een maand dubben, twijfelen en het internet afspeuren. Al heb ik nu al wel het vermoeden dat mijn dochter uiteindelijk gaat “winnen”. Ze is niet voor niets beter verwend dan verwaarloosd!