Column(88): Op vakantie

Ja hoor, ik ging het er eindelijk op wagen: op Singles reis! Het schijnt voor sommigen nog een taboe te zijn, maar eerlijk is eerlijk: ergens in je uppie in een hotel zitten is geen aanlokkelijk idee. Met een groep gelijkgestemden op reis is een goed alternatief. Ik heb me laten overtuigen door twee collega’s. Bovendien: de kans om geen klik te hebben met minimaal één van de veertig deelnemers is procentueel ook niet groot, dus allez. We gooien ons in het diepe!

Kennismaken

Als je rekent op krap 40 mensen en het blijken er bijna 70 te zijn, dan is dat even schrikken. Eerste les van de week: Ik hou niet zo van grote groepen. Wat handig dan om op groepsreis te gaan, denkt u. Zeker! Barrières zijn er om overwonnen te worden! Soms ben ik ineens een dapper Henkie. Vanaf de zijlijn bekijk ik al die drukte eens. Waar moet ik beginnen? En wat knap dat sommigen zich direct zo gemakkelijk ‘in de groep gooien’! Ik observeer; dat is minstens zo leuk. De sfeer is gemoedelijk. De locatie prachtig.

De eerste dagen doe ik nog een dappere poging om zoveel mogelijk verschillende mensen te spreken. Dat gaat ook wat makkelijker in kleinere groepjes tijdens activiteiten. We razen door het bos op e-choppers, doen karaoke, een cocktailworkshop en tijdens het eten zoek ik telkens een paar nieuwe gezichten. Slechts een enkele keer zoek ik een hangmatje in de boomgaard om even bij te komen van alle indrukken. De derde dag geef ik het op: het gaat nooit lukken iedereen te spreken. Voortaan bepaalt het toeval dus met wie ik in contact kom.

De liefde

De vierde dag staat een workshop zelfliefde op het programma. Van tevoren heb ik geen idee wat ik me erbij moet voorstellen, maar een beetje liefde kan vast geen kwaad. En, ik ben bovendien ont-zet-tend in balans momenteel, dus dat varkentje ga ik wel even wassen. Binnen een kwartier tranen met tuiten. Te midden van al het feestgedruis word ik keihard op de pijnpunten gedrukt. Het is een mooie aanvulling op de week, die mogelijkheid even terug te trekken en de blik naar binnen te keren.

Zo’n week levert me allerlei nieuwe inzichten op. Meer nog dan ik me realiseerde, heb ik tijd nodig om mensen te leren kennen. Zo erin duiken als ik sommigen zie doen, ligt me niet. Er zit een stuk onzekerheid in; word ik geaccepteerd zoals ik ben? Daarnaast roept de workshop vragen op als: Maak ik tijd om ervaringen en gevoelens te verwerken of raas ik toch nog te veel door? Blijf ik genoeg bij mezelf?

Naarmate de week vordert, verdiepen gesprekken zich. Mensen stellen zich open op. Vrijwel iedereen heeft een vergelijkbaar verhaal wat betreft het singleschap. Ja, we maken er wat moois van en zijn zeker niet zielig. We hebben een leuke baan, mooi huis, een interessant verhaal en vrienden en familie. We werken aan onszelf als het nodig is en stellen ons open. Stiekem zoekt (bijna) iedereen toch verbinding met die ene speciale. Je kunt dan nog zo stoer single zijn, uiteindelijk wil niemand alleen zijn. In dat (ja, toch wel) verdriet, vinden we elkaar deze week. We wisselen ervaringen uit: de hilarische mislukte dates maar zeker ook de pijn van een scheiding en het delen van ouderschap. En de pijn van het alleen zijn. Het schept een kameraadschap; het geeft herkenning.

Gewapend met een telefoon vol nieuwe nummers en afspraken en een hart vol ervaringen en overwonnen drempels (ik heb gesupt en ben niet verdronken!) keer ik huiswaarts. Me opmakend voor de achtbaan van een nieuw schooljaar.