Column(93): Jeugdig leesplezier

column nr: 93

Leren lezen is kilometers maken. Dat zeiden mijn ouders vroeger al. Nu had ik altijd het geluk dat mijn dochter een echte boekenwurm was. Menig boek van de bieb is hier al verslonden. Van Geronimo en Thea Stilton tot de waanzinnige boomhut van tig verdiepingen. Ze heeft ze allemaal gelezen. We hebben zelfs een poging gedaan bij mijn eigen oude jeugdboeken. Maar de eens zo fantastische Floortje Bellefleur en Olijke tweeling is nu toch echt hopeloos ouderwets. Zo had ze geen moeite met het woord: cassettebandje, maar had ze geen idee wat dat dan moest zijn. Tja, probeer dat maar eens uit te leggen.

Alleen de laatste tijd werd het lezen steeds minder. Spelen, tv kijken en sinds kort gamen op de Nintendo wonnen het al snel van dat stoffige boek. Alsof lezen opeens minder stoer was geworden. Steeds vaker bleef het boek liggen. Alleen het verhaaltje voor het slapengaan blijft. Daar mag niets aan veranderen. Dus steevast elke avond begint mijn dochter met voorlezen en doe ik mijn best om niet in slaap te vallen terwijl ik luister, om bij het volgende hoofdstuk te wisselen.

Zelf ben ik altijd een lezer geweest. Wel ouderwets met een dik boek. Niet het digitale spul. Daar heb ik nooit aan kunnen wennen. Voor mij is lezen een polsverzakking krijgen. Ik moet een boek voelen, ruiken. De bladzijdes omslaan. Niet op een knopje drukken. Maar wat ik ook probeerde, mijn dochter vond het steeds minder interessant worden.

Tot ik een artikel las over omgekeerde psychologie bij kinderen. Een kind dwingen om te lezen is alles behalve effectief. Dan krijgt ze er straks nog een hekel aan ook. Maar wat als ze het als een beloning kon gaan zien?

Aangezien mijn dochter pas jarig is geweest kwam ook de bedtijd discussie weer om de hoek kijken. Dochterlief is er namelijk van overtuigd dat je bij elke jaar erbij, ook later naar bed mag. In eerste instantie was mijn reactie steevast een NEE. Ze heeft haar slaap hard nodig en aangezien ze nog steeds het concept “Uitslapen” niet begrijpt, wilde ik niet dat ze nog later zou gaan. En laten we eerlijk zijn, als we elk jaar die bedtijd op gaan rekken, dan ligt ze straks als tienjarige pas om elf uur in dromenland. Geen goed idee.

Maar toen dezelfde vraag voor de zoveelste keer kwam, liet ik “schoorvoetend” vallen dat ze misschien nog wel even zou mogen lezen. Jackpot! Ze begon gelijk te stralen. Opeens was lezen een cadeautje geworden. Zolang ze aan het lezen is, hoeft ze immers nog niet te slapen. Dat we nu zelfs iets vroeger naar boven gaan valt niet eens op. Ze is alleen gericht op de tijd dat het licht uit moet. Dus nu breng ik mijn dochter een kwartier eerder naar bed. Lezen we samen. En vervolgens ga ik naar beneden koffie drinken. Ondertussen geniet mijn dochter van de extra minuten opblijven en leest ze hoofdstuk na hoofdstuk uit. Toegegeven, ze gaat uiteindelijk een kwartier later slapen, maar ze leest wel een half uur per dag meer. Dat zijn toch aardig wat kilometers in een jaar. Daarnaast pakt ze nu tussendoor ook weer iets vaker dat boek want het is toch wel spannend.

Mama blij en dochter ook.

Nu alleen nog een truc vinden waardoor ze huiswerk maken als een voordeel gaat zien. Want dat stukje is nog wel een wekelijkse strijd. Ze is pas acht maar een echte kampioen in uitstellen. Al denk ik dat ik vroeger niet anders zou zijn hoor. Verschil is alleen dat ik geen huiswerk had met acht dus zeker weten doe ik het niet