Cobi Wittevlo-Nowé

Juist do0r jezelf te zijn, oogst je waardering. Het vraagt durf, maar je wordt er blij van.

Jij leeft nog in het ritme van ‘er moet iets gebeuren’. Structuur, invulling, verantwoordelijkheid.

Misschien is dat wel de kern: Vertrouwen mag nooit belangrijker worden dan zelfrespect.

Het maakt niet uit wie begint met zich anders op te stellen. Als de een het doet zal de ander meebewegen.,

Zonder lust zou de mensheid niet hebben overleefd. Maar in het moderne leven moet die emotie wel gestuurd worden.

Hoe hebben we dit zo lang volgehouden? En ook: waarom hebben we zo laat pas geleerd dat grenzen stellen geen zwakte is?

“Weet je wat me opvalt? Je bent niet bang om te kiezen. Je bent bang voor wat je denkt dat kiezen betekent.”

Wie haar serieus neemt, voorkomt dat het leven je dwingt om stil te staan. Welke minicrisis klopt er bij jou aan?